Zo dat was weer even wat anders dan websites bouwen. Vandaag op de Middelbare school geweest alwaar twee volunteers werken als biologie leraar. Twee jongen meiden uit Engeland die niet 1 uur ervaring hadden als leerkracht en officieel geeneens bevoegd zijn om les te geven, maar goed dat maakt hier niet uit. Ze hebben een studie succesvol afgerond en laten we eerlijk zijn, dat is eigenlijk voldoende om hier les te mogen en kunnen geven.

Vandaag vierde een van hen haar verjaardag en had als extraatje voor de kids van grade 8 (1e klas voortgezet onderwijs) een praktische les in het "laboratorium" gepland. Moet u zich niet teveel van voorstellen. De tafels zijn anders, er is een plateau waar testjes gedaan kunnen worden en stromend water aanwezig, maar meer ook niet.

Of ik niet langs wilde komen en helpen. Nou dat wilde ik wel.

Altijd leuk om weer eens onder de kids te zijn. Mijn taak was simpel: orde houden.... nou dat heeft ze geweten.

Het ministerie van onderwijs wijst leerkrachten erop dat het niet is toegestaan kinderen te slaan of letsel toe te brengen. Niets nieuws en niets vreemd. Echter leraren, managers en zelfs schoolleiders hebben nogal wat moeite met het begrijpen (of zoals u wilt i"interpreteren") van deze regel. Voor het gemak heeft men er in de praktijk dan maar van gemaakt " je mag geen kinderen aanraken" Belachelijk natuurlijk.

Want wie vindt het nou niet aangenaam om een complimenterend schouderklopje of een aai over de bol te krijgen ? Wat bindt mensen nou meer dan het schudden van elkanders handen ? En wat is er mis met een bemoedigend duwtje in de rug wanneer een leerling zich weer eens in de slakversnelling in de richting van zijn tafel en stoel beweegt. Nou in ieder geval....het is hier not done !

Anyway...

Wat een kutklas, kan het niet anders zeggen. Schreeuwen, aanstellen, grappig doen -maar het niet zijn- aandacht trekken. Ik kon mijn lol op. Een van die kokosnotenplukkers maakte het wel erg bont. Ik was al niet bepaald in mijn nopjes, aangezien ik overminuten draaide en al mijn tools moest inzetten om de les enigszins vloeiend te laten verlopen. En dan krijgen we te maken met een figurant als dit:

Zijn naam is geloof ik Javier...of zoiets..... 15 jaar jong, ik geloof net voorbij de meter hoog en zo mager dat 'ie met alle gemak via de brievenbus bezorgd kan worden. Ik kende hem van de tijd dat ik af en toe les gaf op de basisschool hier op het eiland. Ik ken zijn trekjes en het gedrag waarmee hij complete lessen kan verstoren. Een ellebogenjongen die anderen vaak in de problemen brengt. Sneaky tot op het bot, kortom zo'n jongen die je gewoon liever in de klas van je collega ziet zitten dan vooraan je bureau.

Javier en ik zijn niet compatibel. Dat was direct duidelijk. Mijn aanwijzingen negeerde hij en na elk aanmoediging begon hij in jungletaal tegen zijn vriendjes te mekkeren. Zeer irritant. Uiteraard eerst mijn tools ingezet. een grapje, een knipoog een "come on", een vermaning, vriendje ingezet "help him" .... het mocht niet zo zijn. Javier had zijn dag net en dat moest ik merken ook.

Nou, daar zat ik dus net even niet op te wachten. Na weer een poging hem bij de les te halen door een bemoedigend tikje op de schouder vergezeld van de opmerking "Come on, let's try to do this job together" was zijn antwoord "No touching".....

"Wat ?", vroeg ik hem. Mezelf afvragend of ik het wel juist had verstaan...."You can't touch me", was zijn antwoord. Prima...duidelijk.... fijn dat er gecommuniceerd wordt. Interessant onderwerp ook, dus laten we eens kijken of er meer in zit, dacht ik

Nadat ik hem gevraagd had of ik hem wellicht had verwond, pijn had gedaan of iets bij hem had gebroken, wat uiteraard niet het geval was, vroeg ik hem de vraag waar alle madeliefjes bang voor zijn: "Why ??"

"Can you you tell me why I can't touch you ?"

Tja, daar had het ventje geen antwoord op natuurlijk. Men kopieert, herhaalt en reproduceert, maar zelf nadenken staat niet op het programma en wordt slechts door een enkele leerkracht gestimuleerd.

De stilte duurde me te lang en ik besloot mijn energie te verspillen aan scholieren die nog wel van plan waren iets op te steken. Echter, op het moment dat ik weg wilde lopen, begon dat joch me daar toch een partij te lachen, gieren en te brabbelen....

Ok, jij je zin, dacht ik. Ik heb genoeg geprobeerd, aardig gebleven en al teveel tijd besteedt aan je gedrag. Jij wint.... Je gaat er NU uit.

Ik draaide me om, liep op hem af en verzocht hem de klas uit te gaan. 1 keer, 2 keer 3 keer...... "I am not going" was tot drie keer zijn reply. Kalm ging ik naast hem staan, vervolgens door de knien en sprak op zachte toon. "You have two options: You may take your bag and walk out of here like a cool guy.... or I will carry you out of this class like a baby"

Voor de zekerheid -ik was immers maar te gast- vroeg ik de leerkracht de jongen te verwijderen uit de klas. Ze had een en ander meegekregen en gevolgd en verzocht de leerling de klas uit te gaan. Zonder resultaat natuurlijk. Ik heb het vervolgens weer overgenomen met een korte "Go, or I will assist you.... De uitkomst was te verwachten. Arrogantie en vernedering gaan immers vaak hand in hand.

Armen onder de oksels, stoel met een snelle voetbeweging terzijde geschoven en 4/5 meter aan de wandel, alwaar zeer kenmerkend een medeleerling zo vriendelijk was de deur voor me te openen, zodat ik Javier, samen zijn arrogantie op de gang kon zetten. Klas stil, leerkracht stil. Javier ? mokkend zag ik hem voorbij het raam lopen, waarschijnlijk totaal verbijsterd. De rest van de les verliep vanaf dat moment aanmerkelijk soepeler. De jongens in Javiers groepje bleken eigenlijk gewoon welwillende studenten te zijn, die, zonder J tot zeer aardige resultaten kwamen.

Na afloop een praatje gemaakt met de directeur van de school. Pure formaliteit. Dat het me speet. Dat ik weet dat het niet echt gebruikelijk is. En dat als ouders kwamen klagen, ze me altijd even kunnen bellen. Zo ook weer klaar.....

Zo wordt het spel hier nu eenmaal gespeeld. Je doet iets en dan zeg je sorry en dat is het dan. Die les heb ik in de afgelopen jaar wel geleerd, dus ik speel lekker mee.

Ik heb bewondering voor die twee meiden. Net voorbij 20, geen onderwijservaring en dan les moeten geven in een omgeving waar wel 100 regels zijn, maar slechts 2 sancties: praten en adviseren. Niks "op de gang" , "strafregels schrijven" "nablijven", "betalen wat je kapot maakt". Praten is het enige dat ze doen en leerlingen weten dit inmiddels. Leerlingen hebben hier dus de vrije hand. Dit begint al aan het eind van de basisschool en op het Middelbaar onderwijs gaan echt alle remmen los.....

Niet zo heel veel....maar sommige dingen zijn in Nederland toch echt iets aangenamer... lesgeven is er daar 1 van.